4e Verslag van de reis naar Papua

Wil jullie met dit "4e verslag van de reis naar Papua" (voor zover jullie het nog niet weten)  op de hoogte brengen dat ik voortijdig mijn reis naar Marcel, Mintje, Leon, Anoek, Thomas, Stefan en Naomi in Wamena op Papua, heb afgebroken en naar Nederland ben teruggekeerd.

Maar eerst even beginnen met een 3-tal foto's die nog bij het 3e verslag horen.

Voor degene die dacht dat ik niet op een foto stond.....

...................  ik ben het echt zelf op de bruggentocht.

..... gelukkig geen schommelen, de oude dame was mijn redding

Dit was het rustpunt voor mij op het einde van de grottentocht.

Zo dat waren de laatste  foto's van verslag 3, kreeg ze van Marcel vlak voor mijn vertrek. Toch handig als er twee fotografen zijn. Kun je het begin en het eind vastleggen.

En nu het plotselinge vertrek.

In het weekend van 26 september kreeg ik last van een opgezet been. Aangezien ik dit al eens eerder had gehad, maakte ik mij daar niet direct zorgen om. Omdat ik al een bloedverdunner gebruik kon het geen trombose zijn. Later in de week werd het erger en ging ik mij zorgen maken wat ik er aan kon doen. Omdat ik niet te rade kon gaan bij een arts voor een medisch onderzoek(de medische zorg is er niet zo als in Nederland) ging ik mij zorgen maken ook over hoe nu verder gaan. Het zou lastig worden om nog een paar trekkings met een gids te gaan maken, die ik een week later gepland had. Omdat dat toch erg veel lopen zou worden en het niet bepaald op een vlak terrein is.  En als het toch trombose zou zijn zou ik niet met een vliegtuig terug kunnen vliegen naar Nederland.

Heb op 2 oktober besloten om terug te gaan naar Nederland. Het was niet makkelijk om dat besluit te nemen. Want het was goed om bij Mintje, Marcel en hun kinderen te zijn en voor hun was het ook niet leuk. Ik werd er goed verzorgd en heb het erg naar mijn zin gehad. En ben heel blij dat de contacten er met hun zijn gemaakt.
Heb mogen meemaken hoe Marcel, Mintje en de kinderen in het verre Papua, met veel vertrouwen en enthousiasme leven, werken en leren. Zowel in Sentani als in Wamena.
Ik kijk met een goed gevoel terug op de vier weken die ik bij hun in huis heb mogen zijn. Ik heb hun in mijn hart meegenomen. Hoop en heb er vertrouwen in dat ik met een aangepaste werkwijze (gezien mijn leeftijd) en een kortere periode (ook gezien mijn leeftijd) nog eens bij hun terug te kunnen keren.

Maandagmiddag kwam er toch nog een arts bij ons langs in Wamena en heeft mijn been bekeken en onderzocht. 

De vermoedelijke oorzaak in zijn conclusie was het verdikken van het bloed, wat mede kwam door de volgende oorzaken:

• Hoogte van mijn verblijf was 1600m'
• Temperatuur overdag 25/30 gr
• Leeftijd vanaf 50/55 jaar
• Veel fietsen(mountainbike), lopen (het meeste is omhoog of omlaag en niet op vlakke gebaande wegen. Zelfs de stoepen zijn steeds 25 cm op en af.
• Langer dan 2 weken als bezoeker hier zijn. Waardoor de inzet ook ook langer is en niet zoals in Nederland is.

Aangezien het niet mogelijk was om alles, op een veilige manier, te kunnen onderzoeken was de conclusie dat het niet goed was om nog langer te blijven. Maar om na terugkomst in Nederland z.s.m. mijn huisarts op te zoeken.
Inmiddels heeft het bezoek aan mijn huisarts opgeleverd dat de zwelling van mijn been mede kwam door het openspringen van een in mijn knieholte aanwezige cyste. Waardoor samen met het dikke bloed het vocht zich in mijn been heeft verspreidt en daardoor het been dikker werd.

Ondertussen was Marcel bezig geweest om mijn ticket om te zetten c.q. een andere ticket te verzorgen.
In Wamena waren de 3 reisbureau's open op maandagmorgen, maar de computer werkte niet. Die zouden pas over een week weer in gebruik zijn.

Dus toen heeft hij contact gezocht met een vriend in Sentani die, op het vliegveld daar, bij Garuda, een ticket via Jakarta naar Amsterdam kon reserveren. Die lag dus klaar en moest de volgende dag cash betaald worden. Dat de ticket zo snel geregeld zou zijn had ik niet verwacht.

Dus was het ineens vertrekken, dinsdagmorgen met de 1e vlucht naar Sentani.
Marcel ging mee en moest de vroege(1e) vlucht, voor hem en mij, nog regelen.
Als Marcel die maandag niet nat is geworden van het transpireren dan is hij het die avond. wel geworden van de moesson buien die de laatste weken 's avonds/'s nachts boven ons werden uitgestort. Want hij ging toch weer op pad om het een of het ander te doen.

Tussen alles door heb ik die dag (met een Betjak) nog wat souvenirs opgehaald en begonnen om bij de bank geld te pinnen om een geld voorraad aan te leggen om dinsdagmorgen in Sentani contant mijn ticket te kunnen betalen. En vervolgens bij het verlaten van de geldautomaat op mijn sandalen over de schuine kant van de natte stoep uitgegleden. De afwatering van het regenwater wordt momenteel heel goed gerenoveerd.
Maar de gladheid zag ik over het hoofd op dat moment.
En daar lag ik. Men lachte niet openlijk om mij heen maar men heeft vast genoten.
Moet een blauwe plek op mijn achterwerk zijn geweest, ik kon het niet zien maar wel voelen.
Ik was blij dat mijn souvenirs niet stuk waren.
De Betjak rijder probeerde mij de verkeerde weg op te brengen. Maar ik had gelukkig een briefje bij mij (van Marcel gekregen) waar ik moest zijn "kantor GIDI sebelum Bank Papua" en de berijder had laten zien en mijn arm als richtingaanwijzer ging gebruiken en een paar keer  "tiedak" tegen hem zei, ging het de goede richting uit. Na nog een poging om af te wijken (het werd steeds donkerder) te herstellen, ging het laatste stuk goed. Was weer veilig thuis.

Verder de maandagavond en nacht (slapen kon ik niet) besteed aan mijn koffer te vullen, vervolgens ook het 3e verslag af te maken (ideaal 's nachts te internetten want dan gaat het foto's aanbrengen veel sneller). En het verslag ook verstuurd.
De koffer was op tijd klaar om vervoerd te worden naar het vliegveld om hem woensdagmorgen  in het Guesthouse in Sentani definitief in te gaan pakken. En met zo weinig mogelijk handbagage in het vliegtuig naar Jakarta/Amsterdam te gaan.

Dit was voor de brand.

Marcel was er al erg vroeg er uit op dinsdag de 4e oktober. Hij ging om 6 uur de koffer inchecken. Op vliegveld van Wamena word de koffer niet gewogen. Er staat nog wel een hele oude balans. Zag geen gewichten er bij.
Bij het vertrek op Sentani was het gewicht van de koffer 27,5 kg en op de overstap in Jakarta was het nog maar 22,3 kg. En toch is hij onderweg niet geopend.

Het luchthavengebouw was kort geleden afgebrand.
Men was aan een nieuw gebouw toe.
Dit is een ontwerp, moet het wel droog zijn.
De lopende band voor koffers behoeft enige verbetering.

Toen hij terugkwam, nog snel wat boterhammen gegeten en daarna in de kring, elkaar een hand gevend en  samen danken voor de fijne weken.Maar ook bidden voor een goede reis en dat het met mij goed zou gaan. Maar ook bidden voor iedereen die in Wamena blijft en het ook met hen goed zal zijn en gaan.
In een kring samen elkaar de hand vasthouden en zittend of staand je uit spreken over wat je voelt en/of vind op zo'n moment. Of gewoon in stilte wat zeggen, heb ik als een goed iets ervaren. Zeker als ook de spontaniteit van het er aan  mee doen er ook is.

Na iedereen een dikke knuffel te hebben gegeven en ook terug te hebben gehad,  op weg naar de 2 Betjaks voor de deur. Uitgezwaaid door de achterblijvers gingen Marcel en ik op pad. Op weg naar Sentani (Leon, ticket en vliegtuig).

Onder begeleiding???

Was gelukkig even droog.

Dit was er over van het luchthavengebouw.

Gebeurd toch maar voor mij.........

... jammer, er was geen wind.

...heeft toch wel wat.

       

 De tijdelijke wachtruimte ....... 

Wij zouden met de allereerste vlucht van 7.00 uur vertrekken. Dat werd, na even wachten in de tijdelijke wachtruimte, 7.30 uur. Voorwaar een vertraging van niets.

Marcel had, denk ik, contact met de toren om te bedanken dat
er op tijd gevlogen werd ........

wel een gezellige bedoening bij het instappen .......... niets
geen gehaast ..........

kon op mijn gemak nog even kijken ......... want in Nederland zie
 je deze uitvoering niet zo vaak meer .......
laat staan dat je er in kunt vliegen .....

Het ziet er allemaal goed uit, dus gaan maar .............
 al zo vaak de laatste weken mee gevlogen.. vertrouwen

Deze foto 23-10-2011 er bijgezet

Na veilig uit de Baliemvallei gekomen te zijn stonden wij 3 kwartier later in Sentani op het vliegveld.
Gauw koffer van de band halen. Een gele valt altijd op. Door de afhaal controle van de bagage (specialiteit Sentani en Wamena denk ik???? of van de kleine vliegvelden) en Marcel kon toen de auto op gaan halen.

Daarna zijn wij op weg gegaan om contant geld bij elkaar te krijgen om de ticket te kunnen gaan betalen.
Eerst bij een officiële bank geprobeerd. Na een half uur wachten waren wij aan de beurt. Resultaat niets.
Met mijn creditcards gaf zelfs de directeur geen toestemming om het hele bedrag van Rp 10.000.000 contant uit te betalen. Wij moesten naar de ATM's om het van de pinautomaat te halen. Officieel maar Rp 500.000 per pin handeling. Dat zet dus geen zoden aan de dijk.
Maar Marcel ging vol vertrouwen op pad. Hij had al eerder ontdekt dat je ook hogere bedragen kon pinnen. En wel Rp 1.500.000 per handeling en gebruik makend van de credit cards. Zo liep ik een kwartier later en 7 pin handelingen verder met  een stapeltje van 5 cm  Rp 50.000 biljetten als multi-miljonair de straat op. Was blij dat ik niet alleen was. Gelijk maar in de auto gestapt en op weg naar het Garuda kantoor bij het vliegveld om de ticket te gaan betalen.

Nog even Gert Jan (de ticket man) gebeld en die verscheen ook even later aan het loket van Garuda om de contante ticket betaling mee te maken. Toen de dame van Garuda het definitieve ticket bedrag berekend had (eerst was het Rp 2.000.000 minder dan gisteren, maar jammer dat ging niet door .....)  was kon de betaling beginnen.
Na 15 minuten  was ik geen miljonair meer, maar wel een ticket rijker. En die had ik nodig. De dame had zelfs een stoel bij het raam geregeld in beide vliegtuigen. Maar ik had toch liever een stoel aan het gangpad, wilde toch wel geregeld lopen tijdens de vlucht, dus dat werd ook geregeld.

We waren blij dat het contant geld gelukt was ......

Dit was de start van .........

bijna gereed met  ........

ja, wat nu .........

 Om 10.00 uur konden we doen wat we nog wilden. Eerst maar wat levensmiddelen gekocht en daarna op advies van Marcel nog maar even getracht te gaan slapen. Dus geprobeerd te gaan slapen. Maar de koffer stond te lonken om volgepakt te worden. Dus na een half uur toch daar maar mee begonnen.

Daarna een boterhammetje gegeten. En natuurlijk koffie gedronken.

Verder die dinsdag met Marcel nog wat andere boodschappen gedaan (windvangers/batikshirts/gewone shirts). Leon ook nog gezien en ook afscheid van genomen. Met Marcel nog gegeten in restaurant.
Ook nog een foto van een bijzondere vogel gemaakt. De vorige keer was ik te laat of het was te vroeg donker.
foto vogel

's Avonds naar bed gegaan, tijdens een stroomstoring. Ging ineens een noodaggregaat boven mijn hoofd draaien. Ben toch in slaap gevallen en werd (na een kleine opleving om 2.30 uur) om kwart voor acht wakker.
Alle spullen zoveel mogelijk in de koffer gedaan. Dat lukte aardig. Zelfs de laatste aankopen van gisteren konden er nog bij. Om 11.45 uur op weg naar het vliegveld. De laatste rit door Sentani.
Inchecken op het vliegveld. De koffer nog van een veiligheidsband voorzien. Hij zou voor de overstap in Jakarta bij de bagage van de business class geplaatst worden en kreeg ook nog een rode sticker met  "Priority" erop. Wat kon er nog fout gaan in Jakarta bij het snel oppikken van de koffer. Want transfer werkt daar niet. Gewoon opnieuw inchecken in een korte tijd. En de scherpe douane controle ook nog. Maar daarover het volgende verslag.
Marcel liep vervolgens gewoon mee door langs de douane controle, nadat de luchthavenbelasting was betaald. Hij hoorde, een ervaren controleur tegen zijn nieuwe collega zeggen na het horen van het alarm apparaat toen ik door de controle liep, "Deze mensen zien er vertrouwd uit, kun je zo doorlaten." En zo gebeurde ook. Marcel moest later nog even terug naar het guesthouse in Sentani. Hij ging weg en kwam een haf uur later terug en liep vrolijk  zo weer door de douane controle heen.

Nog even wat gegeten (vis met rijst, lekker), want het was 12.30 uur. En voorlopig de laatste keer.

lekker he

waar dacht ik nu aan ........

Voor de eerste keer zat ik vandaag niet op te passen op de bagage, bij het vliegveld.

vandaag wel extreem vroeg om 5.15 uur ..........
maar al om 7.30 uur wel terug bij Mintje in Wamena

Bij een vertrek of  aankomst van/op Sentani van/naar Wamena verdeelden wij de taken.

Marcel ging dan even de auto ophalen of terug brengen. Ik paste op de bagage.

Maar Marcel hoefde de auto op deze woensdag niet terug te brengen, want hij bleef in Sentani.

Hij liep ook rustig mee door de controle naar het vliegtuig. Droeg mijn handbagage en mocht daarom mee tot aan de trap. En daar heb ik ook van Marcel afscheid moeten nemen.
Het enige wat ik nu nog kan zeggen is, Marcel en Mintje hartstikke bedankt voor alles. Het was goed.
Maar ik wil jullie ook speciaal bedanken dat jullie er voor hebben gezorgd dat wat er, na mijn besluit om terug te gaan, geregeld moest worden ook geregeld is.

Zal zeker proberen nog een keer terug te komen. Want nogmaals het is een goede en hele fijne tijd geweest.
Zal dan zeker de tijd van 2 - 3 weken, geen mountainbike maar een  Betjack gebruiken en mij rustig houden.
Soms doe je als een Kooijmans impulsief iets en weet dan pas als het voorbij is dat je weer wat geleerd hebt. Ik blijf leren, ondanks dat ik wat ouder ben, dat is mijn ervaring. Maar blijf toch impulsief, want ik ben een Kooijmans.

Toen het afscheid.
Wie liep er mee naar de vliegtuigtrap. Jawel Marcel. Ik merkte dat hij dat wilde en toen heb ik in de wachtruimte hem mijn handbagage gegeven. Ik aan de kan de controle gaan lopen en zo samen er door heen. De dame van de controle zei alleen dat hij niet mee de trap op mocht. Dus dat was leuk gebeurd en zo staat hij ook nog even op de foto.
 

waar blijft de kaart die Ome Jos voor "de Ticket man" mee zou nemen naar Nederland????

Onder aan de trap afscheid genomen en toen naar boven. Ik keek nog even naar beneden, en wie stond er te praten? Jawel, ....... heb nog even hard geroepen en nog even naar elkaar gezwaaid.

Op woensdag 5 oktober 2011 om 14.15 uur, van Sentani vertrokken om van daaruit via stops en een overstap via Makassar, Jakarta en Dubai mijn bestemming Amsterdam te bereiken.
Waar ik 's morgens op donderdag om 8.45 uur (was op mijn Papua horloge 14.30 uur), dus na 24 uur vliegen) ben geland.
Heb daar Mirjam kunnen omhelzen, op de foto kunnen zetten want die was er om mij af te halen.
Wij waren allebei heel erg blij dat wij elkaar weer zagen. Hebben onder het genot van een kop koffie (nee zelfs twee)  bij zitten praten. De huisarts gelijk gebeld, maar die stond bij een demonstratie in Den Haag.
Toen met de trein, op de voordeelurenkaart, teruggereisd naar Hoorn.
Had de voordeelurenkaart meegenomen naar Papua net als mijn puntenslijper (die ook nog is gebruikt).

Eindelijk terug ............

Dit 4e verslag is langer geworden dan ik had verwacht. Kom nog zeker een keer terug met een 5e verslag over de vlucht van werkelijk 24 uur en o.a. de overstap in Jakarta. En heb in mijn dagboek nog wel meer neergeschreven. O.a. twee personen gaan apart winkelen, hoe regel je het dat je elkaar na 1 uur weer tegenkomt. Ik bedoel, hoe regel je het goed, dat je elkaar na 1 uur weer tegenkomt. 

Ook heb ik nog meer foto's.

Ben mijn jetlag aan het verwerken. Mijn foto's doorspitten (kreeg er van Marcel nog een aantal die ik nog niet gezien had) en een  fotoverslag(en) maken. Vind het heel leuk om te doen.

Maar ook kijken naar mijn gezondheid.

bij geven reactie kun je gebruik maken van het vak aan het einde van het 4e verslag of emailadres joskooijmans@gmail.com

Tot over een tijd bij de volgende, groeten van Jos uit Hoorn, 22 oktober 2011

2e verslag van de reis naar Papua

Als je een reactie stuurt komt die niet gelijk bij de reacties terecht. Ik krijg de melding dat ze er zijn en dan moet ik ze plaatsen bij de reacties. Aangezien ik niet altijd internetverbinding heb kan dat soms een uur of langer duren. Maar je reactie komt achter het verslag.

Ik eet al als een Papua

Ik ga verder waar ik de vorige keer, vanwege de naweeën van mijn Jet-Leg,ben blijven steken.
Heb al beter onder de knie dat het hier links rijden is. Het toeteren heeft niets te maken met het/of mijn rijgedrag maar wel van "ik kom er aan". Dan kun je rekening met mij houden als je andere kant uit zou willen gaan. De voorrangsregeling in het verkeer is mij niet geheel duidelijk. Heb de indruk dat de sterkste of snelste (ook al ben je fietser) gewoon voorrang krijgt of neemt. De voetgangers zijn een verhaal apart. Die kunnen op het meest onverwachte moment de straat oversteken en kijken op nog om. Maar lopen gewoon door. Dat gebeurde in Vietnam (Saigon en Hanoi) ook op een prima manier. Heb dus met de voorrang geen probleem met mijn lopen en fietsen. Ik red het wel. Jammer dat ik mijn fietsbel vergeten ben om mee te nemen (zit in mijn fietstas thuis) er zit er geen op mijn fiets. Dus kan ik niet meedoen aan het aanwezigheids concert. Heb mijn potloodpunten slijper wel bij mij en die kwam ook al van pas.

Wat is er fout aan?

Wat er de vorige keer is blijven liggen is het verkrijgen van een Surat Jalan voor mij. Die heb ik nodig om in de Baliem Vallei (waarvan Wamena de hoofdstad is) te mogen reizen. Dat moet binnen 24 uur na het arriveren in Wamena op het hoofdbureau van Politie geregeld worden. Dus Marcel ging met een kopie van mijn paspoort in alle haast op pad. We hadden nog maar een paar uur de tijd. Maar toen....

Gezocht!!
Hiermee mag ik de hele
baliemvallei doorreizen

...Er leven in de Baliem Vallei verschillende Papua bevolkingsgroepen, die niet altijd met elkaar op goede voet staan. Een paar maanden heeft dat geresulteerd in de moord op een lid van een van die groepen door een andere groep. Normaal blijft dat moorden doorgaan. Dan weer een van de andere groep, en dat blijft afwisselend doorgaan. Toen Marcel dus op pad was naar het politiebureau zaten daar de 2 groepen Papua's gescheiden van elkaar door politie en militairen. En daar kwam de eenzame fietser opdagen. De aanwezige groepen waren niet zo blij daar mee en renden met pijl en boog en/of speer er achter aan. Toen Marcel tegen een hoge militair schreeuwde dat hij een Surat Jalan kwam ophalen mocht hij door fietsen en het gaan regelen. Hij heeft het Surat Jalan geregeld en het is, door de consternatie, zelfs tot 7 november 2011 geldig. Ben blij dat de politie zoveel vertrouwen in mijn foto stelt maar "Maar ik maak daar geen gebruik van."
Slot van dit gebeuren was, dat Marcel veilig thuis is terug gekomen.   En de groep van de vermoorde man 175 varkens heeft gekregen van € 1.000,00 per stuk. Totale waarde € 175.000,00. En de hoop dat er in het vervolg op een vreedzame wijze problemen worden opgelost. Of de dader in het gevang is gezet is onbekend gebleven.  

De verdeling van de varkens

Jos in de jungle, Jos in de jungle hoehoe...

Ik spring nu over een gat van 10 dagen omdat ik die tijd niet kon werken aan  mijn weblog. Zit nu met Marcel in Sentani waar hij een bespreking had en ik heb gebruik gemaakt om mee te vliegen en hier is nu weer internet. Leon ging ook mee want hij was het weekend thuis geweest en moest weer naar school. Ik mocht met de bagage (lege gastank, rugzak en fototas) met de Bejack naar het vliegveld. De 2 jongere generaties Kooijmans gingen lopen. Echte Kooijmannen zijn naast sportief ook zuinig. Donderdag vliegen Marcel en ik weer terug en ik hoop dat het dan ook in Wamena het internet weer te  regelen is.

Ik ga nu proberen om in het kort op te noemen wat er gebeurd/gedaan is. Het in het kort wat doen of uitleggen is mijn specialiteit. Dus ga er maar voor zitten.

Ben afgelopen week bezig geweest om een toeristisch bureau te vinden om te kijken wat er aan trips door mij te maken. De 1e keer kwam ik 's morgens in een demonstratie terecht voor het krijgen van zelfstandigheid voor de Papuas. En later die dag, toen ik voor mijn plezier aan het fietsen geslagen was,  nog  weer in de buurt van zo'n bijeenkomst. Alles goed verlopen en blijven gedag zeggen en blijven fietsen, want dat vinden ze best leuk om te zien.

Uiteindelijk is er een soort souvenir winkel gevonden die ook trips regelt met een gids en ook fietsen.
De leiding is in handen van een Nederlands echtpaar dus daar ga ik, als we terug zijn in Wamena eens mee praten wat zij kunnen regelen. Dat lijkt mij goed om te doen.

Ondertussen in Wamena op een fikse onweersbui getrakteerd. Met zo'n lading regen dat de tuin en paden er naar toe onder water kwamen te staan. maar gelijk is de waterafvoer verder weer ter hand genomen.

Zoek de haan :)

Bij de Pasar Baru

Internetkeuken

Even een bakkie leut gehaald in mijn huisje. Want ik vertoef in het huis van de niet aanwezige buren. En in het verband met de bereikbaarheid aan het aanrecht. In mijn huisje is de verbinding niet echt goed. Maar vanaf het aanrecht bij de buren is er contact met de zender op het vliegveld van Sentani.

1e verslag van de reis naar Papua.

Eindelijk weer in de lucht om te kunnen vertellen hoe het hier gaat. Het is niet gemakkelijk om twee systemen zo te maken dat ze met elkaar willen communiceren en vervolgens ook het bericht naar buiten willen brengen. De inzet van Marcel met zijn kennis, heeft het toch voor elkaar gebracht.

Maar ook de 5 reisdagen was er bepaald geen dag en nacht ritme. Vele uren slaap zijn niet gebruikt. Dus regelmaat zal er niet altijd in. Maar ik heb van het vliegen genoten. De verzorging was prima. Tot Sentani een eigen tv scherm met vluchtinformatie.

                                                                      
Maar de reis hier naar toe is voorspoedig verlopen. Vrijdagmiddag om 14.00 uur van Amsterdam naar Hong Kong, overstappen en dan door naar Jakarta. Hong Kong leek wel Nederland. Regen en nog eens regen. Maar zat gelukkig droog.  Zaterdag om 13.00 uur in Jakarta.
Jakarta was mijn eerste overnachting. Had maanden terug een pick-up geregeld. Moest eerst door de controle en werd doorgestuurd naar de Visum afdeling. Daar werd mij haast een tweede visum in de maag gespitst. Had er al voor betaald Rp 250.000 toen ik het doorhad. Mijn geld terug gekregen in dollars, nog een simkaart gekocht, bij Garuda de vlucht naar Sentani op zondagavond willen bevestigen (was te vroeg). Maar of de taxi er is geweest of het Suikerfeest roet in het eten heeft gegooid, zal ik nooit weten. Toen maar zelf aan de slag om een taxi te regelen. Gelukt en toen op weg naar het hotel. Bij de tol nog een extra bijdrage en zo weet je dan na aankomst in het hotel weer dat je een fix prijs af moet spreken en betalen als je er bent en alles klaar is.
In Jakarta één overnachting. Zondagavond om 22.45 via Denpasar en Tikima naar Sentani. Na het vertrek van Jakarta en na elke tussenlanding kregen we weer wat te eten en te drinken. Dus geen klagen.

Maandagmorgen om 8.30 uur in Sentani geland.

Een uitkijk voor mij bij het uitstappen

Marcel was al op Sentani aanwezig toen ik daar lande. Wij hebben daar de rest van de dag verbleven. Boodschappen gedaan. Lekker gegeten, naar een uitkijkpunt over de noord-oostkust van Papua.

Wachten op het voorrijden van de auto door Marcel. De aankomsthal bleek gesloten toen hij terugkwam.

's avonds Leon  ontmoet.

Dinsdag morgen gingen wij weer vroeg op pad om uiteindelijk om 14.45 uur i.p.v.10.00 uur naar Wamena te vliegen. Om 15.25 landen wij en was ik op de plaats waar ik naar toe wilde. Naar  Marcel, Mintje,  Leon (al in Sentani), Anoek, Thomas, Stefan en Naomi.
Met het plaatselijke vervoer zijn wij naar hun huis gereden.                    

En toch ben ik niet zo groot!!!!!!!

Ben heel blij en voelt heel goed om hier te zijn bij hun en ga de komende weken genieten. (Heb ook al diverse hele mooie vlinders gezien.) Ook van wat er mogelijk is in de Baliem Vallei waar zij wonen op Papua. Gistermorgen op de fiets meegeweest met Mintje en Naomi naar de markt. Vandaag kinderen naar school gebracht en gehaald, naar de Calvarie kliniek, op diverse andere plekken geweest. Naar een grote Pasar malam op zoek naar een haan met kippen. Ook nog een konijn. Ik ga zeker meer van de fiets gebruik maken. Het is een makkelijk middel om contact te krijgen met de plaatselijke bewoners. Al is het maar om de weg terug te vinden naar hun huis of de bank.
Vanmiddag noch een wandeling van anderhalf uur door de stad.


Hier blijft het even bij, hoop dat het volgende bericht eerder zal komen.

Groeten van Jos,ook al schijnt er geen zon dan word je hier toch al bruin.

nog maar 1 nacht (als er al te slapen is)

Heb gisteren (woensdag) op Schiphol ingecheckt voor de vlucht naar Hong Kong. Vanmorgen ingecheckt voor de vlucht naar Jakarta. Vanaf Jakarta voor de binnenlandse vlucht kon nog niet.
Zaterdagmiddag om 13.00 uur landen in Jakarta. Als ik de douane door kom met mijn koffer dan ga ik daarna proberen om in het hotel weer contact te leggen. Hoop tijdens de vlucht nog wat uren te kunnen slapen.

nog 4 nachten slapen

Dit is een test.
De tijd schiet op. Morgenochtend voor elkaar krijgen dat de koffer op een haar na, klaar is. En nog binnen de grens van 20 kilo.
Dit bericht is tevens bedoeld om te kijken of het systeem goed werkt.
De afgelopen weken problemen gehad met mijn note book. Maar is nu hopelijk klaar.
Graag een reactie dan weet ik dat het goed werkt.

Tot het volgende bericht, woensdagmiddag 14.00 uur L.T. inchecken.

Groetjes, Jos

De start van mijn blog "De reis naar Papua"

Iedereen die dit leest, van harte welkom op mijn blog.

Eindelijk is het zover, vandaag 16 augustus 2011 gaat mijn blog de lucht in.

Nog maar  17 dagen en dan op vrijdag 2 september ga ik om 14.00 uur de lucht in om vanuit Amsterdam via HongKong, Jakarta, Denpassar (Bali), Timika (westkant Papua) in Sentani (oostkant Papua) te komen waar ik naar toe wil.
Ben dan bij Jayapura, de hoofdstad van de provincie Papua van Indonesië, het vroegere Hollandia bekend uit ons vroegere kolonialisme.
In die omgeving zal ik verblijven. Hoop daar naast mijn familie te zien, ook een hoop ervaring mee te nemen.
Zal trachten de komende tijd  om via dit "kanaal" hetgeen ik mee ga maken met jullie te delen. Hopelijk gelardeerd met een of meerdere foto's.
Heb er heel veel zin en weet ook dat ik welkom ben in Wamena de hoofdstad van de Baliem vallei. Dat is ook alleen te bereiken per vliegtuig. Dat wordt vliegen van Amsterdam naar Wamena.

Mocht er soms geen bereik zijn dan kan het zijn dat ik aan het schrijven ben, om weer wat te kunnen verhalen. Probeer het dan een tijdje later.

Hoop dat jullie genieten en tot mails, ziens of horens.

Ben ook zeer benieuwd naar jullie reacties.
bij geven reactie gebruik een email naar mijn emailadres: joskooijmans@gmail.com

bij geven reactie gebruik emailadres joskooijmans@gmail.com

Nu even kijken of ik er ook een foto bij kan plaatsen!!!!
!!!!!!

Het is nog gelukt ook.