6e en laatste verslag van "de reis naar Papua"

Lieve familie en vrienden,

Hier is dan het door mij lang geleden beloofde 6e verslag van mijn reis naar Papua.
Hiermee is het verslag van "de reis naar Papua" compleet.

Had naar jullie toe een verwachting geschapen, maar die heb ik niet waar gemaakt.

En daarvoor mijn welgemeende excuses.

Is een heel mooi uitzicht achter het raam over de Zuid Chinese Zee ter hoogte van Zuid Vietnam....

Was steeds maar bezig met alles wat ik tegenkwam. Vond het moeilijk om nee te zeggen, als mij wat gevraagd werd om te doen.

Als mensen mij vroegen "Waar heb je het zo druk mee?" Kon ik geen duidelijk antwoord geven. Ik had het gewoon druk met alles. Was chaotisch bezig. En maakte niet altijd af waar ik mee bezig was.

Gelukkig zijn er vrienden die mij daar kortgeleden inzicht in hebben gegeven.

Ze hebben gelijk. En andere mensen waarmee ik nu praat klinkt het niet vreemd in de oren.

Probeer nu dus ook meer structuur te brengen in mijn doen en laten.

Mijn agenda invullen, maar niet volschrijven.
Waar ik mee bezig ben, eerst afmaken. Dat vind ik best lastig, ben het niet gewend.
Ook nee durven zeggen als aan mij wat gevraagd wordt is lastig aar wel nodig.
Moet ook aan mijzelf denken.

mooi gezicht op de Zuid Chinese zee in de buurt van Zuid Vietnam

Ga jullie nog wat vertellen over mijn beleving van het laatste deel van mijn reis naar Papua. Ik wil jullie laten meedelen in hetgeen ik heb meegemaakt.

Om een verband tussen de eerdere verslagen en dit 6e verslag te krijgen begin ik met een korte terug stap in het 4e verslag.

Het was even wennen, maar ze komen vriendelijk op je af
en een hand krijg je ook,
..... een vraag komt er  ook meestal achteraan .......

Dinsdag 4 oktober 2011.

Na een vroeg afscheid van Mintje en de kinderen vertrokken Marcel en ik om 7.30 uur uit Wamena met het vliegtuig en waren drie kwartier later in Sentani. Na aankomst eerst de benodigde zaken geregeld.

Om 10.00 uur had ik mijn ticket voor de terugreis en konden we doen wat we nog wilden. Eerst maar wat levensmiddelen gekocht en daarna nog maar even getracht te gaan slapen. Dat geprobeerd maar had de rust niet om dat te doen. De koffer stond te lonken om volgepakt te worden. Dus na een half uur toch daar maar mee begonnen.

Verder die dag nog wat andere boodschappen gedaan (windvangers/batik shirts/gewone shirts). Leon nog gezien en ook afscheid van hem genomen. Met Marcel nog gegeten in één van de restaurants in de Mall.

Dit scheen een speciale winkel te zijn ........ maar kon niets van mijn gading vinden ...

Wat zal ik eten.........

Voor de kosten niet te laten ........

Met eten zijn we ook zo begonnen.......

vier weken terug ..........

's Avonds was er nog een stroomstoring en ben toen maar naar bed gegaan. Toen ik er een kwartier in lag, ging ineens een noodaggregaat boven mijn hoofd (dacht ik) draaien. De volgende ochtend bleek dat het noodaggregaat 20 meter van het Guesthouse stond, in een open opslagruimte. Bij storing is er selfsupporting om het noodaggregaat weer op te starten.
Ben toch weer in slaap gevallen en schrok (na een kleine opleving om 2.30 uur) om kwart voor acht wakker.
Alle spullen zoveel mogelijk nog in de koffer gedaan. Dat lukte aardig. Zelfs de laatste aankopen van gisteren konden er nog bij.

Ik ben er klaar voor ...........

Om 11.45 uur op weg naar het vliegveld. De laatste rit door Sentani.

Inchecken op het vliegveld. De koffer nog van een extra beveiligingsband laten voorzien. Wordt met een machine er omheen gespannen. Hij zou, voor de snelle overstap in Jakarta, bij de bagage van de business class geplaatst worden en kreeg ook nog een rode sticker met "Priority" erop.
Hier werd nog wel de koffer gewogen met als resultaat een gewicht van 27,5 kilo.!!!!!!!!!!!!!!!

Marcel liep vervolgens gewoon mee door de douane controle, nadat de luchthavenbelasting was betaald. Hij hoorde, een ervaren controleur tegen zijn nieuwe collega zeggen na het horen van het alarm apparaat toen ik door de controle liep, "Deze mensen zien er vertrouwd uit, kun je zo doorlaten." En zo gebeurde ook. Marcel moest later nog even terug naar het Guesthouse. Hij had de watertoevoer afgesloten i.v.m. kapotte aansluiting van een boiler. Hij ging weg en kwam een haf uur later terug en liep vrolijk zo weer door de douane en controle heen. Niemand had het water gemist.

Met Marcel er bij was het wel lachen op z'n tijd en hij kan ook goed zingen????

Toen gingen we lopend op weg naar het vliegtuig dat gereed stond op het platform. Marcel wilde meelopen naar de vliegtuigtrap. Heb hem toen in de wachtruimte mijn handbagage maar gegeven.

Was nog wel te dragen ....... en ook nog te lopen ..........

Ook hier zijn er binnenkort gates, maar lopen blijf je doen .....

Ik ben aan de kant 'van de controleuse gaan lopen en zo gingen wij samen door de boarding controle heen. De dame zei alleen dat Marcel niet mee de trap op mocht. Dus dat was leuk geregeld en zo konden er nog een paar foto's gemaakt worden.
Onder aan de trap afscheid genomen en toen het vliegtuig in via de open trap met afdak.
Ik keek nog even naar beneden, en wie stond er al weer te praten? Jawel, ....... heb nog even hard geroepen en nog even gezwaaid.
Toen mijn stoel opgezocht en ik was klaar om op op de terugweg te gaan naar de andere kant van de aardbol.

En dit was het doel van de wandeling .......

Tijdens de start en landing mocht ik mijn foto tas niet onder de stoel van mijn voorganger zetten, maar die moest in de bakken boven de stoelen. Had ik nog niet meegemaakt. Dus maar gedaan.
De gebruikelijke uitleg aan het begin van een vlucht, gebeurde volledig in het Indonesisch.
Na de uitleg kwam er een stewardess naar mij toe, om de enige buitenlander in het vliegtuig, persoonlijk de vraag te stellen of ik wist wat ik moest doen als de ramen eruit moesten (ik zat ter hoogte van de vleugels). Gezegd dat er al een man bij zat en hem dan zou helpen. Daar was men tevreden over.

spreekt voor zichzelf

handig deze schermpjes voor het volgen van de route .......

Later bleek het een beste plaats te zijn bij nooduitgang. Vanwege de doorloop naar de vleugel. in geval van nood, was er een grotere afstand van rond 25 cm tot de stoelen rij die ik voor mij had. Er was een extra tafelblad in de armleuning geplaatst. En daarom mocht mijn foto tas daar dus ook niet te mogen staan. Zo zie je dat op vragen altijd wel weer een antwoord komt en dat je altijd blijft leren.

Zo zie je dat er veel ruimte is ..........
bij chartervluchten heb ik dat nog niet gezien..........

Om 14.30 uur gingen we de Boeing 737-800 de lucht in.

Dit was weer eens wat anders dan de vliegtuigen die vlogen tussen Sentani en Wamena v.v..
Daar was het altijd lekker makkelijk. De handbagage werd niet gewogen. Lag of stond overal en maar weinig lag in de bakken boven.

Je zat ruim als je helemaal voorin zat ..... achter het vrachtruim.....

de rest wat je bij je had ging op de grond of in de stoel die je naast je had....

Dit zijn de laatste twee blikken die ik kon werpen
op de meren rond Sentani

Op weg naar Makassar, 2307 km vliegen. Kregen we een kleine maaltijd van rijst met gebakken ei en fruit. Dit keer geen foto van gemaakt. De verzorging was weer gestart. Daarna één van de weinige tukkies gedaan, die ik normaal voor niet voor elkaar krijg.

Ik slaap normaliter haast nooit in een vliegtuig.

Later kwam de stewardess ook nog even zeggen dat ik naar Amsterdam ging, alsof ik dat vergeten was (kan natuurlijk wel). With a big smile she said "It's a long trip sir. Ik vertelde dat ik het met de MP3 speler en E-reader het wel zou redden. Later kwam ik er achter waarom zij dat waarschijnlijk had gezegd.
De cabine crew die in dit vliegtuig was, van Sentani naar Jakarta kwam in zijn geheel in Jakarta ook aan boord van het vliegtuig naar Amsterdam. Was leuk om dat mee te maken.

Ook nog naar de purser gelopen (de crew chef) met de vraag of hij kon regelen dat bij de landing in Jakarta er een grondstewardess mij zou kunnen opvangen,aan de gate, om snel langs de voor mij onbekende wegen mijn koffer te gaan oppikken en dan naar de balie te brengen waar ik moest inchecken voor de vlucht naar Amsterdam. Dat ik daar maar anderhalf uur er voor had en de weg niet kende op het vliegveld in Jakarta.

Noteerde mijn naam en voornaam en zou het grondpersoneel vragen om aandacht aan mij te besteden. Hij zou het gaan regelen. Later nadat wij weer verder vlogen van Makassar naar Jakarta kwam hij zeggen dat het geregeld was. Dat er iemand klaar zou staan.
Om 16.00 uur kregen we nog een lekkere snack (stuk cake).

.... en deze ook .......

Onderweg Sulawesi nog zien liggen en landen om 16.30 uur in Makassar om 45 minuten later verder te gaan vliegen naar Jakarta.
Vliegveld Makassar is anders. Groot en nieuw met echte gates .

op de achtergrond rechte van de vleugel de verkeerstoren...

binnenin schoonmaken ......... buiten kerosine aanvullen

de catering was er ook bij

Het lijkt een hele andere wereld. Zag er schoon uit en jonge aanplant vanuit mijn plek in het vliegtuig. Er gingen veel mensen uit maar bij het vertrek zat het vliegtuig toch weer vol. Een soort vliegdienst, van het ene grote eiland naar het andere grote eiland. En voor de tussen liggende kleinere eilanden zijn er de boten die er heen en weer varen. Je kunt ook met een boot gaan varen tussen al die eilanden en waar je naar toe wilt, maar dan duren de tochten wel een stuk langer.
Er werd getankt (hoefden het vliegtuig niet uit) en de cabine werd van achteren naar voren schoongemaakt. De stofzuiger was ook aanwezig en gebruikt. Was haast mijn wandelschoenen kwijt geraakt die onder mijn stoel stonden. Er was grote lol om, toen ik het nog op tijd in de gaten had.

zoals je kunt zien een vrij groot vliegveld en nu verder .........

Uiteindelijk gingen we om om 17.40 weer de lucht. Geplande landing in Jakarta om 18.40 uur.
Het word al wat donker (we gaan richting licht), maar de donkerheid zou ons inhalen voordat wij in Jakarta zouden arriveren.

.... deze laatste ook ....

Tussen Makassar en Jakarta 1 uur tijdsverschil ........
nog maar 1 uur vliegen....en dan de overstap ....

Wij landen in Jakarta om 18.35 uur. Zijn nu totaal 6 uur onderweg. Ging om 18.45 uur het vliegtuig uit.

Nu de Jakarta Airport trip met persoonlijke begeleiding.

De purser bedankt voor de service. Hij zei dat er iemand aan het einde van de gate te wachten stond.

En ja hoor, een lieftallige dame van Garuda.
Even uitgelegd wat mijn bedoeling was En daar gingen we in sneltreinvaart door het luchthavengebouw.
Als eerste de koffer oppikken. En wel een gele, die valt lekker op.

Zij legde contact met degenen die bij de 4 banden werkten en de betrokken koffer aan moesten reiken.. Wij stonden bij band 1. Komt elke keer een hoofd door de gordijnen gluren van band 1. Maar geen koffer. Vroeg zich waarschijnlijk af wanneer wij de gele koffer zouden zien staan :-))

Na 10 minuten nog niets gezien, maar ineens ziet de dame 30 meter verder bij band 4 een geel gevaar staan. Zij vraagt of hem dat is, ja dus. Met karretje snel naar koffer en toen door het gangenstelsel en een lift naar de incheck balie. Herkende wel punten van 4 weken terug en kwamen bij de incheckbalie uit.
Heb haar hartelijk bedankt en weg was ze.

Dan inchecken. De koffer was zo waar nu nog maar 22,5 kg (de beveiligheidsband was nog ongeroerd. De taks betaald. Die was gestegen te zijn van Rp 100.000 naar Rp 150.000 (is nog maar € 15,00).

Het ophalen van de koffer en het inchecken was om 19.15 uur (binnen een half uur) gebeurd.

Nu op weg naar de douane voor controle van visum, paspoort, boarding pas en taks betaling. Want dan krijg je stempels en mag je weer door.

Was er om19.20 uur. Er waren 4 loketten open. 2 voor de Binnenlandse vluchten en 2 voor de vluchten naar de rest van de wereld.

Druk, druk, druk, ........... en 80 % van de mensen gingen naar buiten Indonesië!!!!

Veel mensen zagen hun vlucht vliegen zonder dat zij er in zouden zitten. Ik ook.
Na 10 minuten gingen er nog 6 loketten open. Naar de bestemming, vermeld op de loketten, werd niet gekeken. Dus nam ik ook maar een gok en bleef maar in de rij van Indonesië staan. Na vriendelijk blijven, lachen en beleefd zijn, had ik om 19.45 uur mijn stempels en kon ik er doorheen en ging dringend op zoek naar een toilet.

Halverwege de grote hal naar de gates aanlagen vond er de controle op de handbagage plaats. en later bij de ingang van de gate de boarding controle. Mijn laatste Rp papiergeld (van 1.000 en 2.000) aan de 2 schoonmakers graag wat fooi heb gegeven. Die er heel blij mee waren.

En toen kwam ik er bij de ingang van mijn Gate achter dat het vliegtuig pas om 21.00 uur gepland stond om te vertrekken i.p.v. 20.00 uur.

Ach toch nog even het luie zweet verbruikt. En kregen nadat iedereen plaats had genomen in het vliegtuig, nog voordat het vliegtuig de lucht in ging, een glas appelsap. Misschien ter vergoelijking van het wachten.

Gaan straks vliegen van Jakarta via Dubai, als tussenstop, naar Amsterdam Schiphol met een Airbus A330-200.

Toen we in de lucht zaten kregen we weer fris en nootjes en werd de menukaart uitgereikt. Jaja je kunt kiezen tussen twee mogelijkheden. Op de heenreis via Hong Kong met CathayPacific kon er ook het voor en nagerecht gekozen worden.

Er was geen "route volging" op het scherm in de hoofdsteunen aanwezig. Na vragen bleek na de tussenstop in Dubai dat dit vliegtuig nieuw was en dat er nog niet alles in zat. Heb er verder niets van gemerkt dat er andere zaken er nog niet in zaten. Maar is wel jammer, want nu vlieg je in die grote donkere nacht op grote hoogte maar je kunt niet zien op wat voor plek je op onze planeet vliegt. En dan is het een lange nacht als je niet slaapt. En dat was het ook, erg lang. Wist op zeker moment alleen nog maar de tijd van Papua want de batterij van mijn Hollandse klokkie had het in de laatste dagen van Papua begeven.

Om 22.15 uur werd het afscheidsdiner geserveerd met een glaasje wijn.

Wat het was ben ik vergeten ...........ook de de verpalling weg
halen ......... maar smaakte lekker en was genoeg.

Ruim één uur later ging het licht op de spaarstand en om 00.50 uur ging het vliegtuig heel licht met zijn vleugels op en neer en moest iedereen in de gordels vanwege de turbulentie die er werd verwacht. Heb daarna niets meer van turbulentie gemerkt. Denk al langer, ook bij andere vluchten, dat dit een manier is om de mensen te binden aan hun stoel en te laten gaan slapen.

Maar voor de vasthoudende wakkerblijvers bleef de crew, zoals gewoonlijk, paraat. Heb die nacht veel chocolade muffins en flesjes water gehad. Ze blijven je wel verzorgen. Maar ging zelf ook geregeld een stukje lopen want dat was wel fijn. Al was het alleen maar even naar de toiletruimte lopen en weer terug naar mijn stoel. Kon dat ook makkelijk omdat ik, zoals al eerder aangegeven, aan het gangpad mijn stoel had.

Weer de schoonmaakploeg aan boord ............. je hoefde
niet te helpen, als je niet een stukje buitenom ging lopen .....

Dubai bij nacht ........

Even wachten op wandelaars in de nacht ......

Om 4.45 uur geland in Dubai, na 8 uur vliegen. Om 6.15 uur zouden we weer verder gaan. Ook hier is weer hetzelfde ritueel "tanken en schoonmaken". De meesten gingen nog even een rondje maken door het stationsgebouw. Heb dat in 1998 ook gedaan maar toen waren er nog geen gates en moest je met een trap uit het vliegtuig en over platform in temp 40gr lopen naar stationsgebouw en later weer terug. Je kunt daar veel en ook erg duur kopen.

Toen men weer terug kwam bleken er 2 personen nog niet terug te zijn. Daardoor was er enige vertraging maar ze kwamen er toch snel aan. Hadden waarschijnlijk genoten van het zien van zoveel "mooie geel gekleurde dingen" in allerlei vormen en maten.

Om 6.35 uur zaten we weer in de lucht. Jawel de laatste stap van Dubai naar Amsterdam.

Duur van die stap is 6 uur en 15 minuten.De geplande aankomsttijd was ongeveer 13.35 uur (Papua time).

Om 7.00 uur als snack nog een spicy vlees rolletje. Dacht eerst dat het al het ontbijt was.

Maar om 11.30 uur kregen we ons laatste ontbijt in het vliegtuig. Het was weer goed verzorgd tijdens de vlucht.

Mijn raam genoot, tijdens de vlucht Jakarta - Amsterdam, was één van de dertig Indonesische jongeren die op weg waren naar Berlijn. Daar gingen ze een studie van een half jaar volgen.

Moesten heel erg wennen aan de airco temperatuur zoals te zien is. Was wel leuk om er mee te praten. Heb z'n kaartje nog en zal zijn foto binnenkort naar hem sturen. Hoop dat ze aan de temperatuur (zeg maar de extreme kou in januari/februari) hebben kunnen wennen.

Zo nadert heel langzaam het einde van de vlucht.

Jammer genoeg allemaal bewolking dus niets te zien. Pas bij Schiphol was er zicht. Om 13.50 uur kwamen we de gate uit. Omgerekend Nederlandse tijd was dat 8.50 uur.

het was zwaar weer, was behoorlijk wennen........

Ja, ja het is een echte Garuda, zie de handtekening ........

Kregen gelijk bij het verlaten van de gate op Schiphol een extra controle van marechaussee, douane en speurhonden.
Een nieuw gebeuren op Schiphol dat je van tevoren niet weet en dat het bij jouw gate gaat gebeuren. Maar gelukkig mocht ik doorlopen op weg naar de bagage afhandeling.

Nu noch het pakken van het gele gevaarte van de transportband en gezet op een kofferdrager.
Nog even langs de douane. Die ik niet zag, maar zij mij zeker wel. En zo hoort het ook.

Mirjam stond aan de andere kant van het glas al op mij te wachten.

Heb daar Mirjam kunnen omhelzen, op de foto kunnen zetten want die was er om mij af te halen.

Wij waren allebei erg blij dat wij elkaar weer zagen. Hebben onder het genot van een kop koffie (nee zelfs twee) bij zitten praten.

Toen met de trein, op de voordeelurenkaart, teruggereisd naar Hoorn.

Nu nog iets wat jullie nog te goed hebben van mij, beloofd in verslag 4.

Ik eindigde mijn 4e verslag met de volgende tekst:

"En heb in mijn dagboek nog wel meer neergeschreven. O.a. twee personen gaan apart winkelen, hoe regel je het dat je elkaar na 1 uur weer tegenkomt. Ik bedoel, hoe regel je het goed, dat je elkaar na 1 uur weer tegenkomt."

Dit gebeurde er:

Op de 20e september waren Marcel en ik in Sentani (ook wel op andere dagen). Na eerst samen al wat boodschappen gedaan en gegeten te hebben, ging Marcel op pad om nog wat andere zaken af te handelen.

Hij bracht mij naar de Mall (heel groot winkelcentrum) waar ik wat rond kon kijken en om eventueel wat te kopen. Ik zou hem bellen als ik klaar was en bij de uitrit van de Mall gaan staan.

Op zeker moment was ik klaar in de Mall. Afdingen ging niet. Toen naar de uitgang. En donker dat het buiten al was. Helemaal pikzwart. Ja, want het was al avond geworden. En dan gaat heel snel ineens.

Ben naar bij het wachthokje van de uitrit gaan staan met mijn rugzak en en aan de wachters uitgelegd dat ik opgehaald zou worden.

Marcel gebeld, althans geprobeerd. Alleen dat lukte niet, want ik had niet het goede nummer op mijn mobiel staan. Dacht dat ik het goede ingevoerd had. Dus dat ging niet door.
Na een tijdje wat heen en weer te hebben gelopen en ook benaderd door een paar mensen. Want met hun brommertje of scooter wilden zij mij heel graag vervoeren.
Dan maar wachten verder. Wist wel al in welke richting ik moest lopen, maar dat zag ik niet zo zitten. Had ook niet de sleutel van het Guesthouse.

Mijn hoop was dat Marcel zou bellen. Ik stond er niet bepaald rustig.

Die was bij Gert Jan terechtgekomen. Op zeker moment duurde het hem toch te lang en belde zelf even op. Wat was ik blij dat ik hem hoorde en dat hij er aan zou komen. Hij was er ook redelijk snel.
Als eerste daad heb ik het goede nummer in mijn mobiel gezet.
Dat zou mij niet meer gebeuren.
En achteraf konden we er om lachen en hoe lang had het geduurd als hij was gaan eten, wat Gert Jan aan hem had gevraagd. Want ik zou toch bellen als ik klaar was.
Ik heb van de situatie geleerd en wilde dat toch even aan jullie bekend maken.

Resumé van de terugreis:

Op woensdag 5 oktober 2011 om 14.15 uur, ben ik van Sentani vertrokken om van daaruit via stops in Makassar en Dubai en een overstap in Jakarta mijn bestemming Amsterdam te bereiken in 24 uur (incl. 7 uur tijdsverschil).

Waar ik op donderdag 6 oktober 2011 om 8.50 uur (was op mijn Papua horloge 13.50 uur), dus na
bijna 24 uur vliegen ben geland

Lieve Marcel, Mintje, Leon, Anoek, Thomas, Stefan en Naomi.

Wil tegen jullie allemaal een paar persoonlijke woorden zeggen.

Ben heel blij en dankbaar dat ik heb mogen meemaken hoe het met jullie is maar ook hoe het bij jullie is.
Heb het als heel fijn ervaren om samen met jullie in één huis te verblijven. Samen te bidden, te lezen, te praten, soms alleen of samen te zingen. Maar ook dat iedere zijn gang ging. Ik voelde mij ook thuis.
Zal ook zeker niet vergeten dat er met dwarsfluit of gitaar in huis muziek werd gemaakt .
Ook niet te vergeten is de hond Odie en de Haan met zijn Kippen.
Maar ook om samen op pad te zijn naar o.a. de waterval, de grotten, Sentani, Yayapura, strand en nog veel meer.
Het was ook een hele fijne ervaring om te voelen dat de mensen die in Wamena om jullie heen staan, mij er bij de contacten er bij betrokken (zover de kennis der talen dat toeliet). Ik voelde mij er echt bij horen. Dat was bij de eerste ontmoeting op zondagmiddag 11 september en de laatste ontmoeting op zondagmiddag 2 oktober.

Door jullie hebben de woorden "Hoop en Vertrouwen" voor mij meer inhoud gekregen.

Naast heel veel dingen die ik gezien en meegemaakt heb, herinner ik mij één van de mooiste en laatste momenten voordat ik uit jullie huis in Wamena op weg ging naar mijn huis in Hoorn.

Het samen, met jong en oud, staan in de kring en elkaar de handen vasthoudend ieder op zijn eigen wijze de dank uitspreekt naar Hem, van wie wij dit hebben kunnen meemaken.
Het heeft mij een heel goed gevoel gegeven en dat zal ik niet snel vergeten.

Zal proberen, als het mag :-)), om nog eens terug te komen. Want het is een goede en hele fijne tijd geweest.

Een dikke knuffel voor jullie allen, van Ome Jos.
Het is heel goed geweest.

God Bless you all.

is niet te beschrijven hoe het er uitziet als je er in
werkelijkheid naar kijkt door het raampje, ..........

Hier volgen de laatste letters van de weblog van "de reis naar Papua"

Het heeft lang geduurd voordat het laatste verslag er was.

Maar met een paar schoppen onder mijn achterste is het er toch van gekomen.

Naast de foto's op de weblog zijn er nog veel meer.

Misschien ga ik nog eens zoiets maken op een vakantie.

Bedankt dat jullie het hebben willen lezen.

Bedankt voor jullie reacties en opmerkingen en hoop ze ook nu weer van jullie te horen.